വയലാർ രാമവർമ്മ (1928 മാർച്ച് 25 – 1975 ഒക്ടോബർ 27) മലയാള സാഹിത്യത്തിലും ചലച്ചിത്ര സംഗീത ശാഖയിലും തുല്യതയില്ലാത്ത വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച കവിയും ഗാനരചയിതാവുമാണ്. വിപ്ലവവീര്യവും പ്രണയാതുരതയും ഒരേ താളത്തിൽ ചേർത്തുവെച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികൾ കേരളീയ പൊതുബോധത്തെയും സൗന്ദര്യസങ്കൽപ്പങ്ങളെയും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു.

ബാല്യവും പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരവും

ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ ചേർത്തലയ്ക്കടുത്ത് വയലാറിലെ രാഘവപ്പറമ്പ് കോവിലകത്താണ് വയലാർ രാമവർമ്മ ജനിച്ചത്. അച്ഛൻ വെള്ളാരപ്പള്ളി കേരളവർമ്മ ചെറുപ്പത്തിലേ അന്തരിച്ചതിനാൽ അമ്മ അംബാലികാ തമ്പുരാട്ടിയുടെ സംരക്ഷണയിലാണ് വളർന്നത്. കുലീനമായ തറവാട്ടുപശ്ചാത്തലമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കുട്ടനാടൻ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെയും കയർ തൊഴിലാളികളുടെയും ദുരിതപൂർണ്ണമായ ജീവിതം അദ്ദേഹം അടുത്തറിഞ്ഞു.

1946-ലെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകളെ അടിമുടി മാറ്റിമറിച്ചു. ദിവാൻ സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ ദുർഭരണത്തിനെതിരെ സാധാരണ തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ പോരാട്ടവും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ രക്തച്ചൊരിച്ചിലും അദ്ദേഹത്തെ ഒരു വിപ്ലവകാരിയാക്കി. ഫ്യൂഡൽ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹം കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തോടും കേരള പീപ്പിൾസ് ആർട്സ് ക്ലബ്ബിനോടും (KPAC) അടുത്തു പ്രവർത്തിച്ചു.

വിപ്ലവകവിതകളും സാഹിത്യ സംഭാവനകളും

പരമ്പരാഗത കാവ്യരീതികളിൽ നിന്ന് വഴിമാറി, സമത്വവും മാനവികതയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന വരികളാണ് വയലാറിന്റേതായി പുറത്തുവന്നത്.

പ്രധാന കൃതികൾ: പാദമുദ്രകൾ, കൊന്തയും പൂണൂലും, എനിക്ക് മരണമില്ല, മുളങ്കാട്, ഒരു ജൂഡാസ് ജനിക്കുന്നു, അശ്വമേധം, സർഗ്ഗസംഗീതം തുടങ്ങിയവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യജീവിതത്തിലെ നാഴികക്കല്ലുകളാണ്.

സാമൂഹികവിമർശനം: കൊന്തയും പൂണൂലും എന്ന കൃതിയിലൂടെ മതങ്ങളുടെ കാപട്യത്തെയും പുരോഹിതവർഗ്ഗത്തിന്റെ ചൂഷണത്തെയും അദ്ദേഹം രൂക്ഷമായി വിമർശിച്ചു. അശ്വമേധം എന്ന കൃതിയിൽ പഴയ പുരാണബിംബങ്ങളെ വിപ്ലവാത്മകമായി പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ചു. ദാർശനിക ഗാംഭീര്യവും ലളിതമായ ഭാഷാസൗന്ദര്യവും ഒത്തുചേർന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി മലയാള കവിതയ്ക്ക് പുതിയൊരു ഉണർവ് സമ്മാനിച്ചു.

പുരസ്കാരങ്ങൾ: 

കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരങ്ങൾ

• 1961 – സർഗസംഗീതം (കവിതാ സമാഹാരം)

ദേശീയ ചലച്ചിത്രപുരസ്കാരം

• 1972 – മികച്ച ഗാനരചയിതാവ് ("മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു" - അച്ഛനും ബാപ്പയും)

കേരളസംസ്ഥാന ചലച്ചിത്രപുരസ്കാരങ്ങൾ

• 1969 – മികച്ച ഗാനരചയിതാവ്
• 1972 – മികച്ച ഗാനരചയിതാവ്
• 1974 – മികച്ച ഗാനരചയിതാവ്
• 1975 – മികച്ച ഗാനരചയിതാവ് (ചുവന്ന സന്ധ്യകൾ -സ്വാമി അയ്യപ്പൻ - മരണാനന്തരം)

മലയാള സിനിമയിലെ വയലാർ–ദേവരാജൻ സുവർണ്ണകാലം

1956-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ കൂടപ്പിറപ്പ് എന്ന ചിത്രത്തിലെ "തുമ്പി തുമ്പി വാ തുമ്പക്കുടത്തിൽ" എന്ന ഗാനം എഴുതിക്കൊണ്ടാണ് വയലാർ ചലച്ചിത്രരംഗത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. തുടർന്നുള്ള രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടുകളിൽ 250-ലധികം ചിത്രങ്ങൾക്കായി 1300-ഓളം ഗാനങ്ങൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു.

വയലാർ രാമവർമ്മയുടെ ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങൾ കേവലം കഥാസന്ദർഭങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് എഴുതിയ ഈണക്കൂട്ടുകളല്ല, മറിച്ച് ആഴമേറിയ ജീവിതദർശനങ്ങളും സാമൂഹികവിമർശനങ്ങളും അടങ്ങിയ കാവ്യശകലങ്ങളാണ്. വിപ്ലവം, ഭൗതികവാദം, മരണചിന്ത, പ്രകൃതിയും ഈശ്വരനും തമ്മിലുള്ള സമന്വയം എന്നിവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികയിലൂടെ അനശ്വര ഗാനങ്ങളായി മാറി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ തത്ത്വചിന്താപരമായ ഗാനങ്ങളും അവയുടെ ആശയവിശകലനവും താഴെ നൽകുന്നു:

1. മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു (അച്ഛനും ബാപ്പയും, 1972)

"മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു

മതങ്ങൾ ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു

മനുഷ്യനും മതങ്ങളും ദൈവങ്ങളും കൂടി

മണ്ണു പങ്കുവെച്ചു - മനസ്സു പങ്കുവെച്ചു..."

സംഗീതം: ജി. ദേവരാജൻ | ആലാപനം: കെ. ജെ. യേശുദാസ്

മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാനവികതാ പ്രഖ്യാപനമായി ഈ ഗാനം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവമല്ല മതങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കിയത്, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ സങ്കുചിത ചിന്തകളാണ് ദൈവങ്ങളെയും മതങ്ങളെയും പടച്ചുണ്ടാക്കിയതെന്ന കാൾ മാർക്സിയൻ ഭൗതികവാദ ദർശനമാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്. ഭൂമിയെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെയും ഹൃദയത്തെയും മതം വെട്ടിമുറിച്ചു എന്ന് വയലാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ജാതി-മത മതിലുകൾ തകർത്ത് ലോകത്തെ ഒന്നായി കാണാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഈ ഗാനത്തിനാണ് 1972-ൽ മികച്ച ഗാനരചയിതാവിനുള്ള ദേശീയ പുരസ്കാരം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത്. ഈ ഗാനത്തിലൂടെ കെ.ജെ. യേശുദാസിന് മികച്ച ഗായകനുള്ള കേരള സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.

2. പ്രവാചകൻമാരേ പറയൂ (അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ, 1971)

"പ്രവാചകന്മാരേ... പ്രവാചകന്മാരേ പറയൂ പ്രഭാതമകലെയാണോ

പ്രപഞ്ച ശില്‍പ്പികളേ പറയൂ പ്രകാശമകലെയാണോ"

സംഗീതം: ജി. ദേവരാജൻ | ആലാപനം: കെ. ജെ. യേശുദാസ്

എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസം അഥവാ അസ്തിത്വവാദപരമായ വലിയൊരു സമസ്യയാണ് കവി ഇവിടെ ഉന്നയിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ സകല തത്ത്വചിന്തകളോടും മതഗ്രന്ഥങ്ങളോടും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യമെന്തെന്ന് അദ്ദേഹം ചോദ്യമുയർത്തുന്നു. മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വെറുമൊരു അസ്ഥികൂടമായി തീരാനാണോ മനുഷ്യന്റെ ജനനമെന്ന നിരാശാഭരിതമായ ചോദ്യത്തിലൂടെ, ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെയും അതിന്റെ ആന്തരികാർത്ഥത്തെയും കവി തുരന്നുനോക്കുന്നു.

3. ചക്രവർത്തിനീ നിനക്കു ഞാനെന്റെ (ചെമ്പരത്തി, 1972)

"ചക്രവര്‍ത്തിനീ നിനക്കു ഞാനെന്റെ

ശില്പഗോപുരം തുറന്നൂ

പുഷ്പപാദുകം പുറത്തുവയ്ക്കു നീ

നഗ്നപാദയായ് അകത്തുവരൂ

ചക്രവര്‍ത്തിനീ..."

സംഗീതം: ജി. ദേവരാജൻ | ആലാപനം: കെ. ജെ. യേശുദാസ്

പുറമെ ഒരു പ്രണയഗാനമെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, കർമ്മസിദ്ധാന്തവും മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും ഇഴചേർത്ത വരികളാണിത്. സ്വന്തം വിധിയെയും പരാജയങ്ങളെയും ഒരു തത്ത്വചിന്തകന്റെ നിർമമതയോടെ നോക്കിക്കാണുന്ന നായകനെ ഇവിടെ കാണാം. ജന്മാന്തരങ്ങളുടെ പാപഭാരവും ഒറ്റപ്പെടലും പേറുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മഗതമായി ഈ വരികൾ മാറുന്നു.

4. സർഗ്ഗസംഗീതമേ നിന്റെ സദസ്സിൽ (സർഗ്ഗസംഗീതം)

"ആരണ്യാന്തരഗഹ്വരോദരതപ-

സ്ഥാനങ്ങളിൽ‌, സൈന്ധവോ-

ദാരശ്യാമമനോഭിരാമപുളിനോപാന്തപ്രദേശങ്ങളിൽ

ആരന്തർമ്മുഖമിപ്രഞ്ചപരിണാ-

മോത്ഭിന്നസർഗ്ഗക്രിയാ-

സാരം തേടിയലഞ്ഞൂ പണ്ടവരിലെ-

ചൈതന്യമെൻ‌ ദർശനം"

പ്രാചീന അന്വേഷണങ്ങളോടുള്ള ആദരവ്: ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ തൊട്ടിലായ സിന്ധുനദീതടത്തിലും ഹിമാലയൻ താഴ്‌വരകളിലും സത്യം അന്വേഷിച്ചുനടന്ന പ്രാചീന ചിന്തകരുടെ തത്ത്വാന്വേഷണ ത്വരയെ വയലാർ ഇവിടെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു.

ഭൗതികവാദവും ആത്മീയ അന്വേഷണവും തമ്മിലുള്ള സമന്വയം: ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സഹയാത്രികനായിരിക്കുമ്പോഴും, ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയിലെ സൗന്ദര്യത്തെയും സത്യാന്വേഷണത്തെയും അദ്ദേഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ല; മറിച്ച്, "പ്രപഞ്ചപരിണാമോത്ഭിന്ന സർഗ്ഗക്രിയ" എന്ന വാക്കിലൂടെ പ്രപഞ്ചം പരിണാമവിധേയമാണെന്ന ഭൗതികശാസ്ത്ര സത്യത്തെ കവിതയിലേക്ക് ലയിപ്പിച്ചു.

സംസ്കൃതപദാവലിയുടെ ഗാംഭീര്യം: മലയാളവും സംസ്കൃതവും സമന്വയിക്കുന്ന മണിപ്രവാള പ്രൗഢിയോടെ, കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു മന്ത്രധ്വനി ഉണർത്തുന്ന അക്ഷരക്കൂട്ടുകളാണ് ഈ വരികളുടെ സവിശേഷത.

5. പെരിയാറേ പെരിയാറേ (ഭാര്യ, 1962)

"പെരിയാറെ പെരിയാറെ

പര്‍വതനിരയുടെ പനിനീരേ

കുളിരും കൊണ്ട് കുണുങ്ങി നടക്കും

മലയാളിപ്പെണ്ണാണ്‌ നീ - ഒരു മലയാളിപ്പെണ്ണാണ്‌ നീ"

സംഗീതം: ജി. ദേവരാജൻ | ആലാപനം: എ. എം. രാജ

ഒഴുകുന്ന പെരിയാർ ഇവിടെ കാലത്തിന്റെ, പ്രകൃതിയുടെ, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. തടസ്സങ്ങളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി കരഞ്ഞും ചിരിച്ചും ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഓടുന്ന നദി മനുഷ്യന്റെ അനിവാര്യമായ ജീവിതയാത്രയെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയെ ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ കണ്ണാടിയാക്കി മാറ്റുന്ന വയലാറിന്റെ രചനാശൈലിക്ക് ഉത്തമോദാഹരണമാണിത്. കേരളത്തിന്റെ ജീവരേഖയായ പെരിയാറിനെ ഒരു അചേതന നദിയായല്ല, മറിച്ച് നാണവും കുസൃതിയും കുളിരും പേറി കുണുങ്ങി നടക്കുന്ന ഒരു നാടൻ പെൺകൊടിയായാണ് വയലാർ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത്. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളിൽ നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന തണുത്ത തെളിനീരിനെ പ്രകൃതിയുടെ 'പനിനീര്' ആയി ഉപമിച്ചതിലൂടെ ആദ്യ വരിയിൽത്തന്നെ കവിതയുടെ സൗന്ദര്യം പൂർണ്ണമാകുന്നു. വഴിയോരങ്ങളിലെ കാടും പടർപ്പുകളും കല്ലും മുള്ളുമെല്ലാം നദിയുടെ ലജ്ജയ്ക്കും ചടുലതയ്ക്കും പശ്ചാത്തലമാകുന്ന മനോഹരമായ ദൃശ്യബിംബങ്ങൾ ഈ ഗാനത്തിലുടനീളം കാണാം.

6. സന്ന്യാസിനി നിന്നാശ്രമത്തിൽ (രാജഹംസം, 1974)

"സനാസിനീ‍ നിൻ പുണ്യാശ്രമത്തിൽ ഞാൻ

സന്ധ്യാപുഷ്‌പവുമായ് വന്നു

ആരും തുറക്കാത്ത പൂമുഖവാതിലിൽ

അന്യനെപ്പോലെ ഞാൻ നിന്നു"

സംഗീതം: ജി. ദേവരാജൻ | ആലാപനം: കെ. ജെ. യേശുദാസ്

അനുരാഗത്തിന്റെ ഉദാത്തീകരണവും ത്യാഗവുമാണ് ഈ ഗാനത്തിന്റെ കാതൽ. ഭൗതികമായ പ്രേമം ആത്മീയമായ സമർപ്പണത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നതാണ് കവി വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. ആഗ്രഹങ്ങൾ ബാക്കിവെച്ച് അകന്നുപോകേണ്ടിവരുന്ന കാമുകന്റെ മാനസികാവസ്ഥയെ സന്ന്യാസത്തിന്റെ പവിത്രതയോടും വിരഹത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയോടും ചേർത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ നൊമ്പരവും ത്യാഗവും ആത്മീയ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന അത്യപൂർവ്വമായ രചനയാണിത്.

പ്രണയിനിയെ ഇവിടെ ഒരു സന്ന്യാസിനിയായും, അവൾ ജീവിക്കുന്ന ഇടത്തെ പവിത്രമായ ഒരാശ്രമമായുമാണ് കവി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത്. അനുരാഗത്തോടെ സന്ധ്യാപുഷ്പവുമായി എത്തുന്ന കാമുകന് മുന്നിൽ വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയാണ്; ആ തിരുമുൻപിൽ ഒരു അന്യനെപ്പോലെ നിൽക്കേണ്ടിവരുന്ന കാമുകന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും ആഴമേറിയ വിരഹവേദനയുമാണ് വരികളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. ഭൗതികമായ പ്രേമം സമർപ്പണത്തിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെയും പവിത്രതയിലേക്ക് വഴിമാറുന്നതാണ് ഈ ഗാനത്തിന്റെ ആത്മാവ്.

വിപ്ലവവും ദൈവനിഷേധവും മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളെയും വികാരങ്ങളെയും സൗന്ദര്യവൽക്കരിക്കാൻ ഉപനിഷദ് ചിന്തകളും ഭൗതികശാസ്ത്രവും ഒരുപോലെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയ അസാധാരണ പ്രതിഭയായിരുന്നു വയലാർ. സംഗീതസംവിധായകൻ ജി. ദേവരാജനുമായി ചേർന്നുള്ള കൂട്ടുകെട്ട് മലയാള ചലച്ചിത്ര സംഗീതത്തിന്റെ സുവർണ്ണയുഗമായി മാറി. കെ. ജെ. യേശുദാസിന്റെയും പി. സുശീലയുടെയും ശബ്ദത്തിലൂടെ ആ ഗാനങ്ങൾ മലയാളികളുടെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി.

ശബരിമല അയ്യപ്പന്റെ ഉറക്കുപാട്ടായ "ഹരിവരാസനം" ജനപ്രിയമാക്കിയതിലും, ചിത്രമേള, നദി, അടിമകൾ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെ ഭാവസാന്ദ്രമായ ഗാനങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യപാടവം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. കേരളത്തിന്റെ കായലുകളും പച്ചവിരിച്ച പാടങ്ങളും താമരപ്പൊയ്കകളും കടൽക്കാറ്റുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളിൽ അലയടിച്ചു.

മായാത്ത ഓർമ്മകൾ

1975 ഒക്ടോബർ 27-ന്, വെറും 47-ാം വയസ്സിൽ കരൾസംബന്ധമായ രോഗത്തെ തുടർന്ന് വയലാർ അന്തരിച്ചു. ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ അദ്ദേഹം വിടപറഞ്ഞെങ്കിലും, മലയാളിയുടെ ഭാവുകത്വത്തെ ഇത്രയേറെ സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു കവി വിരളമാണ്. ജനപ്രിയ സിനിമകളിലെ പാട്ടുകളിലും ഉന്നതമായ കാവ്യഗുണം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തെളിയിച്ച വയലാർ, മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന നിത്യവസന്തമാണ്.

ഒക്ടോബർ 27 മലയാളിയുടെ കാവ്യ-സംഗീത ലോകത്ത് മായാത്ത നോവാണ്; നിത്യവസന്തമായ വയലാർ രാമവർമ്മയുടെ ഓർമ്മദിനം. 1975 ഒക്ടോബർ 27-ന്, വെറും 47-ാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം വിടപറഞ്ഞെങ്കിലും അരനൂറ്റാണ്ടിനിപ്പുറവും ആ വരികളുടെ തീക്ഷ്ണതയും പ്രണയഭാവവും മലയാളിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.

ഓർമ്മദിനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം

രാഘവപ്പറമ്പിലെ സ്മൃതിമണ്ഡപം: എല്ലാ വർഷവും ഒക്ടോബർ 27-ന് വയലാറിലെ രാഘവപ്പറമ്പിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധി മണ്ഡപത്തിൽ സാംസ്കാരിക കേരളം ഒത്തുകൂടുന്നു. കവിതാപാരായണങ്ങളും 'വയലാർ ഗാനാഞ്ജലി'യും പുഷ്പാർച്ചനയുമായി നാട് ആ മഹാപ്രതിഭയ്ക്ക് പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു.

വയലാർ രാമവർമ്മ സാഹിത്യ അവാർഡ്: വയലാറിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി രൂപീകരിച്ച വയലാർ ട്രസ്റ്റ് ഏർപ്പെടുത്തിയ പ്രശസ്തമായ 'വയലാർ അവാർഡ്' പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും സമർപ്പിക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരമവാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ചാണ്. മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും മൂല്യവത്തായ അംഗീകാരങ്ങളിലൊന്നാണിത്.

വിപ്ലവവും പ്രണയവും നിറഞ്ഞ പാരമ്പര്യം: പുന്നപ്ര-വയലാറിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് പോരാട്ടവീര്യം ഉൾക്കൊണ്ട് തൂലികയെ ആയുധമാക്കിയ കവി, മലയാള സിനിമാ ഗാനങ്ങളെ സാധാരണക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുവെച്ചു.

"മണ്ണു പങ്കുവെച്ചു മനസ്സു പങ്കുവെച്ചു

മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു..."

എന്ന് പാടി മാനവികതയുടെ ആഴം കാണിച്ചുതന്ന വയലാർ, മലയാളിയുടെ സാംസ്കാരിക ബോധമുള്ളിടത്തോളം കാലം അമരനായി തുടരും.